14 พฤษภา
๑.
ขณะนี้ที่บ้านเกิดเมืองนอนของผมกำลังวุ่นวาย ผู้คนบาดเจ็บล้มตาย ถนนที่เคยสัญจรก็มีแต่หมอกควันและเสียงปืน ทหาร ผู้ประท้วง รถป่อเต๊กตึ๊ง.. ป่าวเลยผมไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ผมอยู่อีกซีกโลกจะห่างกี่กิโลเมตรก็ไม่อาจเดา ผมป็นเพียงเป็นผู้เศพสื่อเท่านั้น
๒.
ช่วงเวลาเป็นปีที่ผ่านมานี้ ผมได้มองเห็นความเคลื่อนไหวของการเมืองไทยอย่างละมุนละม่อม พยามยามคิดอย่างมีเหตุและผลเสมอเมื่อได้รับข่าวสารใดๆ แต่กระนั้นก็รู้เท่าทันตัวเองเสมอเช่นเดียวกันว่ายังละทิ้งความมีอคติไปไม่ได้ จริงอยู่ผมก็อยากเป็นกลางเหมือนที่คนผู้มีการศึกษาพึงกระทำ เหมือนที่คนรอบๆตัว(ส่วนใหญ่)…เสแสร้งหรืออาจจะเป็นจริงก็ไม่อาจทราบได้ แต่สำหรับผมแล้วการคิดแบบเป็นกลางนั้นยากเหลือเกิน
ว่าแต่อะไรคือการเป็นกลาง? มองอย่างหน้าด้านๆในหัวของผม การเป็นกลางคือสภาวะสมดุล ผมเริ่มจากความคิดง่ายๆ เช่น การเป็นการของไม้บรรทัดก็คงต้องเป็นตรงกลางของไม้บรรทัดนั้น การเป็นกลางของตาชั่งก็แปลว่าเข็มควรอยู่ตรงกลางในสภาวะปกติ แล้วถ้าการเป็นกลางทางความคิดละ เราต้องเอาตัวเราไปอยู่ตรงไหนของชุดตวามคิดเหตุผลจึงจะกลางที่สุด เหมือนคนจะสร้างตาชั่งที่เที่ยงตรงย่อมรู้เท่าทันวัสดุของชั่งทั้งสองข้าง… เพราะในที่สุดแล้วเราต้องการที่จะเป็นกลางไม่ใช่เฉพาะในหัวเรา เราอยากเป็นกลางของสังคมส่วนรวม ซึ่งนั่นก็แปลว่าเราก็ต้องรู้ชุดความคิดและเหตุผลของคนอื่นๆในสังคมด้วย ซึ่งเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ทำได้แค่เพียงประเมิน(เรียกง่ายๆว่าเดา)ชุดความคิดและเหตุผลของคนอื่นเท่านั้น ที่นี้แหละเราจึงเกิดปัญหา… เพราะเราคงไม่อยากไปซื้อของกับแม่ค้าที่มีตราชั่งแบบเดาๆใช่มั้ยครับ
๓.
แต่ก่อนผมนึกว่า พวกเสื้อเหลืองไม่ชอบทักษิณมากแต่มุกหมดจนต้องอ้างขอหาล้มล้างกษัตรมาเป็นเครื่องมือในการดึงมวลชน
แต่ก่อนผมนึกว่า พวกเสื้อแดงชอบทักษิณอยากเอาเขากลับมาในรูปแบบคนไทยธรรมดาไม่ใช่ผู้ต้องหาจึงออกมาชุมนุมกัน
แต่ก่อนผมนึกว่า คนไทยแตกแยกทางความคิดยังไงก็คงไม่ถึงกับฆ่ากัน
ตอนนี้ผมไม่ค่อยแน่ใจ
๔.
คนรอบข้างพ่อแม่เพื่อนพ้อง เพื่อนของเพื่อน รวมถึงผู้คนในนสังคมบนโลกเสมือน
ต่างออกความคิดเห็นต่างๆนาๆ
- แน่นอนส่วนใหญ่นิ่ง ไม่สนใจหรือไม่ก็ไม่อยากออกความคิดเห็นใดๆ หรือไม่ก็แค่บอกว่าเบื่อ รำคาญ กูจะช๊อบก็ปิด กูจะดูทีวีก็มีแต่เรื่องนี้ กูจะเล่นเน็ทก็บล็อกกู
- ส่วนใหญ่อีกกลุ่มคือพวก”เป็นกลาง”กลางแบบเวลาออกความเห็นต้องแทงกั๊กรักโลกรักเด็ก
พยายามตอบอย่างฉลาด ไม่สิต้องว่าตอบอย่างกลัวโง่มากกว่า - ส่วนไม่ใหญ่มากคือ แสดงตัวชัดเจนว่าไม่เอาใคร กลุ่มนี้กล้ากว่ากลุ่มบนนิดหน่อย หรือไม่ก็ทนไม่ไหวแล้วก็มันรับไม่ได้จริงๆ เลยแสดงสภาวะของอารมณ์ที่คนกลุ่มแรกอาจหาว่าไม่ COOL ได้
- ส่วนน้อยสุดคือ แสดงว่าอยู่ข้างใคร อันนี้น้อยจริงๆครับ และอาจโดนดูแคลนจากกลุ่มอื่น แต่จะว่าไปแล้วในเมื่อไม่มีใครได้รับชุดข้อมูลจริงก็ไม่มีใครรู้ได้แน่ชัดอยู่ดีว่าที่คิดอยู่ถูกหรือผิด ดังนั้นเลือกข้างผิดเหรอ?
ถามจริงตัวเราเองอยู่พวกไหน ตอบตรง… สองกับสามครับ
๕.
ด้วยเหตุการณ์ทางการเมืองที่ผ่านมานี้ ผมได้ฟังทัษณะต่างๆจากทั้งคนรอบตัวยันไปถึงคนไกลตัวผ่านบทความทั้งในหนังสือและเว็บไซ้ต์ ต่างคนต่างความคิด ต่างอุดมการณ์(ทางการเมืองการปกครอง)… อุดมการณ์ในที่นี้ผมหมายถึงหลักการณ์ วิธีการ รวมไปถึงจิตวิญญาณ ที่คนคนนึงคิดว่าจะเป็นคำตอบให้กับมนุษย์ส่วนรวมไม่ว่าจะป็นประเทศชาติหรือโลกก็ตาม บางครั้งเราก็ได้ถกเถียงปรึกษาแลกเปลี่ยนความคิดเชิงอุดมการณ์นี้ ซึ่งผมคิดว่าเป็นสิ่งทีดีเพราะมันเป็นการต่อยอดความคิดทั้งยังได้ฝึกสมองทักษะการคิดอย่างมีเหตุผล ยิ่งถ้าเป็นการแลกเปลี่ยนผ่านการพูดคุยด้วยแล้วยิ่งดีใหญ่ แต่คำถามที่สำคัญคือ “เป็นไปได้ไหมที่อุดมการณ์ที่ถูกต้องที่สุด(ถ้ามีจริง)จะเป็นคำตอบให้เราได้จริง” ในเมื่อทุกคำตอบของระบอบระเบียบล้วนเต็มไปด้วย“ถ้า“… ประธิปไตยผ่านการเลือกตั้งย่อมดีที่สุด ถ้าระบบโปร่งใสและคนเลือกมีความรู้และจริงใจ, การมีกฏหมายที่ดีย่อมให้ความยุติธรรมกับทุกคน ถ้าคนมีอำนาจบังคับใช้จริงตามเจตนารมณ์ของความเป็นธรรม, คอมมิวนิสต์เสนอระบอบแห่งความเสมอภาคที่คนล้วนฝันถึง ถ้าความเสมอภาคนั้นไม่ต้องแลกมาด้วยเสรีภาพ, เผด็จการสามารถขับเคลื่อนประเทศไปอย่างรวดเร็วและมีเสถียรภาพ ถ้าผู้นำคำนึงผลประโยชณ์ของส่วนรวมเป็นหลัก ฯลฯ
15 พฤษภา
16 พฤษภา
17 พฤษภา
18 พฤษภา
๖.
เหตุการณ์แย่ลง
เสียงปืนดังสนั่น
ข่าวเมืองไทยออกตามสื่อนอก
เสแดงเสียชีวิต
วัดเป็นที่พักพิง ปลอดอาวุธ
คนในพิ้นที่ร้องให้
ทำท่าว่าจะเจรจากัน
ไฟไหม้เมือง
19 พฤษภา
๗.
ต่างฝ่ายต่างคิดว่าคนอีกกลุ่มที่คิดต่างได้ข้อมูลมาผิดๆ เราต่างหากได้ข้มูลมาถูก พวกนั้นช่างน่าสงสารเสียนี่กระไร… อะไรคือความจริงละทีนี้ ทหารรักแกคน คนทำร้ายทหาร ใครก่อความรุนแรงก่อน ใครปล่อยให้เผายาง ทำไมเสแดงโดนยิง ใครยิง ทำไมแกนนำมอบตัว ทำไมมอบตัวแล้วต้องทำลายข้าวของ ทักกี้อยู่ฝรั่งเศษจริงเหรอ… ในเมื่อไม่มีใครมั่นใจในข้อมูลข่าวสารที่ตัวเองได้รับ สิ่งที่ดีที่สุดที่เราควรทำคืออะไร แน่นอนใช้ปัญญาเท่าที่มี กับสติเท่าที่เหลือพิจจารณา แต่ไม่ได้คิดเพื่อหาคำตอบเพราะโจทย์ไม่กระจ่างตั้งแต่แรก แต่เพื่อทำความเข้าใจ เข้าใจอะไร เข้าใจคนที่คิดไม่เหมือนเรา เข้าใจตัวเราเอง เพื่อที่เราจะได้รู้เท่าทันไม่หลงไปโกรธไปเกลียดคนที่หวังดีกับชาติไม่ได้น้อยไปกว่าเราเลย ดังนั้นการเดาอดีต คาดการอนาคต สุ่มเหตุปัจจัยของเหตุการณ์ จึงไม่เกิดประโยชณ์ซ้ำยังอาจทำร้ายสภาวะบ้านเมืองโดยไม่ได้ตั้งใจ
