Posted by not.so.important under
เรื่องล้อมรูป | ป้ายกำกับ:
เด็ก,
Cesky Krumlov,
Czech |
[3] Comments
ณ ดินแดนแห่งความฝัน เหมือนเวลาถูกหยุดไว้ แม้จะด้วยความไม่ตั้งใจแต่ในที่สุดสิ่งที่เหลือไว้กลับมีค่ายิ่ง… ความสวยงามที่คงอยู่เตือนใจเราว่าแม้ครั้งหนึ่งเราอาจวิ่งตามคนอื่นไม่ทัน มันก็อาจทำให้เราได้มีโอกาสได้ชื่นชมความสวยงามของวิวข้างทางได้นานกว่า แต่ก็นั่นแหละนะใครอยากอยู่ข้างหลังตลอดไปหละ (ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยแน่ใจว่าวิ่งกันไปไหนก็เถอะ!)
เมื่อได้ก้าวเท้าเข้าสู่เมืองท่องเที่ยว Cesky Krumlov ณ Czech เราสัมผัสได้ทันทีถึงความสวยงามแบบน่ารักสงบเสงี่ยม ถึงแม้ว่าจะมีนักท่องเที่ยวมากมายทำเอาเมืองดูรกไปบ้าง แต่เราก็ไม่อาจนำมาเป็นเรื่องหงุดหงิดใจ จะทำได้อย่างไรในเมื่อเราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น
หลังจากการนัดแนะกับคณะผู้เดินทางถึงเวลาและสถานที่นัดหมาย ผมก็ออกเดินไปตามตรอกซอกซอย ดูเหมือนยิ่งเราเดินลึกเข้าไปความสงบก็มากขึ้นนักท่องเที่ยวก็น้อยลง.. น้อยลง.. และ น้อยยลงงง… ไปหยุดที่ร้านขายขนมที่ตรอกหนึ่งและยังขายของน่ารักแบบทำมือ เราเลยแอบเดินไปกินกาแฟที่สวนหลังร้าน ตั้งใจจิบกาแฟให้มันลวกลิ้นพองามแล้วก็จะเดินไปที่ที่นักท่องเที่ยงพึงไป… ขณะที่จิบที่สองจบลง – เสียงเด็กน้อยดังขึ้น..
“สวัสดี” เราก็หันไปเจอเด็กน้อยในชุดคนสวน “อืม สวัสดี” คิดในใจมากวนกูไมอะเนี่ย พูดไม่ค่อยเก่งแถมยังไม่รักเด็กด้วย
“นายมาจากไหนเหรอ” ผมยังไม่ได้ตอบ มัวแต่ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมทำการจิบที่สามอยู่ “จีน ญี่ปุ่น เกาหลี ไต้ห… “
“ไทย” ผมตอบห้วนโดยไม่ได้ตั้งใจ “อ๋อ รู้จักๆ” – “……” – ความเงียบมาทักทายแปดวินาทีได้ ผมรู้สึกถึงความผิดทางมารยาทสากล “แล้วนายอะทำสวนอยู่เหรอ”-ถามโง่มากๆ ผมคิด-”อืม ก็เหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ มันเป็นงานของเราตั้งแต่จำความได้แล้วหละ” -”ไม่เบื่อมั่งเหรอ” -ผมถามโง่ๆอีกแล้ว- “เบื่อเหรอ เบื่อสิ แต่ถ้าเราไม่ทำหน้าที่นี้นะจะให้ไปทำอะไรละ” – “อ้าว ก็อะไรก็ได้ไง อย่างจัดของในร้านละ” – “ไม่รู้สิ….” – ความเงียบมาเยือนอีก ผมจัดการจิบที่สิบสอง คิดในใจว่าคงเป็นจิบสุดท้ายเนื่องจางความร้อนลดลงจนเกินที่การจิบจะเป็นสิ่งที่ถูกต้อง – “… ก็ถ้าหากต้องไปทำอย่างอื่นไม่แน่ชั้นอาจต้องถูกหลอมใหม่ให้ได้รูปทรงที่มีประโยชน์เหมาะก็ได้ ถ้าการได้ทำอย่างอื่นต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดละก็ฉันขอเป็นคนสวนตลอดไปดีกว่า เรายอมเบื่อ” – “อืม ก็จริง แฮะ” – ผมตอบ พลางซดกาแฟอึกใหญ่ เหลือแต่ฟองนมและน้ำกาแฟพอขลุกขลิก – เช็ดปากแล้วว่า “งั้นเราขอถ่ายรูปนายหน่อยนะ!”
